Spostrzeganie

Oversize na każdą figurę

czwartek, czerwca 25, 2015

Lubię powracać. Do miejsc, myśli, muzyki, ubrań. Lubię jak coś pozostaje na dłużej. Przywiązuje się szybko i na długo. Nawet do ubrań.
Mój biały, oversizowy sweter kupiłam będąc w ciąży. Bardzo w ciąży. To był ten czas kiedy jeszcze mogłam swobodnie chodzić, ale już nie na dużą odległość. Wpadł mi w ręce w jednym z łódzkich lumpeksów i od razu czułam, że to będzie jedna z moich ulubionych rzeczy. Przeżył ze mną cały trzeci trymestr ciąży, wakacje, obronę, szpitale, zmianę sylwetki i zawsze czuję się w nim świetnie. To taki mój numer jeden w sytuacjach pt. 'nie mam co na siebie założyć'. Najbardziej lubię go w połączeniu z czarnymi rurkami. Zwyczajnie, kontrastowo. Może zabrzmi to dziwnie, ale w tym swetrze (zwłaszcza kiedy przesiąknie zapachem moich ulubionych perfum) czuję się jak w domu.

Sweter - sh., Selected | Spodnie, kowbojki - Zara

ciąża

Nowy epizod

poniedziałek, czerwca 22, 2015

Przyznaję szczerze, wróciłam nagle, po blisko trzech latach. Tego można było się spodziewać równie mocno co kolejnego epizodu Gwiezdnych Wojen. Nikt nie wierzył, a jednak. Wygląda na to, że blogowania nie da się tak łatwo z człowieka wyplenić. Młodzi, przyszli magistrowie psychologii podrzucam temat badawczy: blogosfera a osobowość ekshibicjonistyczna.
Czeka mnie tu sporo pracy (jak ten blogger zmienił się przez lata, mój szablon jest bardziej niż passe). Ale zanim znajdę odrobinę wolnego czasu na blogowy remont to zapraszam na mały update z ostatnich dwóch lat.

Zaczęło się od kotki, która postanowiła podarować się nam pod choinkę. Wystarczyło tylko uskutecznić akcję ratunkową i zdjąć piszczącą kulkę z trzymetrowego dębu.

Był ślub. Wiecie, że najtrudniej jest znaleźć buty ślubne? Sukienka i wszystko inne to przy tym pryszcz.

Okazało się, że w second handach są najładniejsze dziecięce ubranka.

Powiększyłam się trzykrotnie. Nie żartuję.

Nauczyłam się szyć.

Urodziła się nasza córka-Laurka.

Przybyło mi

czwartek, czerwca 18, 2015

Czasami bywa tak, że czytamy horoskop na kolejny rok i śmiejemy się w duchu „z pewnością tak będzie”.
Czasami tak bywa, że los usłyszy ten śmiech i sam zaczyna chichotać. Czasami też zdarza się, że ów chichot losu przeradza się w najlepsze i najcenniejsze momenty w naszym życiu. Tak było u mnie. Przez dwa lata przybyło mi: miłości, zmartwień, kilogramów, kota, cierpliwości, zrozumienia. I mam nadzieję, że będzie dalej przybywało.

Pożegnania o północy.

sobota, sierpnia 04, 2012

Wymyśliłam sobie, że ostatni post powinien być prawdziwym zwięczeniem, czymś niebanalnym, wisienką na torcie.

Niestety talentem kulinarnym nie grzeszę, tak więc wisienek nie miałabym nawet na czym układać. A planowanie bliżej nieokreślonego podsumowania tylko odraczało w czasie nasze pożegnanie.

Korzystając więc z chwili spokoju, zapewnionej wieczornym spacerem Carycy po klatce schodowej, chciałam Wam zwyczajnie i serdecznie podziękować: za wszystkie wspólne posty, komentarze, możliwość pisania dla Was i z Wami. Cieszę się, że i dla Was ważną i integralną częścią wpisu był tytuł. Muszę przyznać, iż miałam na tym punkcie lekką obsesję: bez odpowiedniego tytułu nie wyobrażałam sobie opublikowania posta. Najczęściej w nagłówkach gościla poezja, a zwłaszcza ta śpiewana.

Prowadzenie bloga "modowego" wbrew obiegowym opiniom, nie jest wcale rzeczą głupią, ani pustą. Dla mnie była to fantastyczna przygoda, która z pewnością pomogła mi w zrozumieniu mojego 'stylu'.

Nigdy jednak nie chciałam, aby blog z zabawy i przyjemności stał się dla mnie obowiązkiem. A trzeba przynać, że prowadzenie takiej formy 'pamiętnika' jest dosyć czaso- i pracochłonne (zwłaszcza kiedy jednostka wykazuje w tym temacie pewne tendencje perfekcjonistyczne).

Nie zamierzam kasować bloga, pozostawiam go do wglądu Waszego, jak i własnego.
Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy. Tym razem jednak nie w sieci.

Na sam koniec, obiecany i zapowiadany filmik.

Martyna pięknie ubierała, malowała i czesała. Maciek, zabawił się w człowieka orkiestrę i w pojedynkę nakręcił wszystko. Michał zagrał na gitarze lepiej niż Jose Gonzales, a przecudownych wnętrz użyczyła nam Pani Basia Kaszyńska.

Spróbuj ze mną więc, może to ostatnia z szans, zdejmij buty i sambę tańcz.

środa, lipca 25, 2012

Dzisiaj chciałam się z Wami przywitać przedostatni raz.
Dosyć długo zabierałam się do napisania tego posta. W efekcie czego na zdjęciach widzicie mnie w swetrze, który idealnie sprawdzał się jakiś tydzień temu, a przy obecnej pogodzie mógłby być traktowany jako przedmiot tortur. Dzisiejsze 26 stopni Celsjusza pokonało mnie nawet w mojej dosyć przewiewnej, granatowej sukience. Nigdy nie bądźcie tak naiwni i nie decydujcie się na ciemne kolory, kiedy zamierzacie sporo biegać w słońcu i podróżować komunikacją miejską (która w sezonie letnim najwyraźniej pełni funkcję suchej sauny).
Wracając do meritum wpisu: na oficjalny, ostatni post chciałabym zaprosić Was serdecznie za jakiś tydzień. Co prawda nie oferuję open baru, ale za to będziecie mogli zobaczyć mnie wreszcie w ruchu, a nie tylko na zdjęciu.

Zdjęcia: Maciej

Po raz ostatni,
co i jak:

sweter, torba - sh.
koszulka - riu
buty - bata

O zakupowym konserwatyźmie.

czwartek, lipca 12, 2012

Do bluzek z baskinką podchodziłam z pewną rezerwą. Z jednej strony szalenie podobały mi się na innych, z drugiej zaś nie byłam pewna czy sama takową bym nosiłabym. Postanowiłam więc zaopatrzyć się w jedną na próbę i w warunkach naturalnych przeprowadzić 'baskinkowy' eksperyment. Był to krok, jak na mnie, dosyć brawurowy. Zazwyczaj nabywam tylko te rzeczy, których jestem pewna. Dzięki temu minimalizuję kategorię "kupione i nienoszone".Co za tym idzie moją szafą rządzi zgrana paleta kolorystyczna i ubrania typu 'basic'.
Po czasie muszę przyznać, że baskinka idealnie wpisała się w moją garderobę. Świetnie sprawdza się w sytuacjach, gdy za pięć minut muszę wybiec z domu i 'jakoś' wyglądać. Chociażby za tę oszczędność czasu i myślenia warto ją uwielbiać.

Zdjęcia: Maciej

Co i jak:
bluzka - jesteś modna
spodnie - zara
buty - bata
torba- trussardi

Dodatkowo zapraszam Was na letnią wyprzedaż w sklepie jesteś modna. Przecenionych jest ponad tysiąc artykułów, a obniżka potrwa do 01/09/2012.

Dziś oddycham słońcem.

sobota, lipca 07, 2012

W takie dni jak ostatnio całe miasto zaczyna parować. Budynki w dziwny sposób wydają się absorbować niemiłosierny żar lejący się z nieba, a wiatr najwyraźniej udał się na zasłużony urlop pozostawiając powietrze w kompletnym bezruchu.
Sądziłam, że uwielbiam upały, temperatury powyżej 27 stopni w cieniu i ławki rozgrzane do granic możliwości. Niestety nasze lokalne ukropy w niczym nie przypominają tych spędzonych we Włoszech, czy Turcji. Podczas gdy tam pełna energii i werwy potrafiłam spacerować w największym słońcu, to w betonowym sercu mojego miasta czuję się jak w wielkim saganie pozostawionym na małym ogniu. Chciałabym tak jak mój kot, móc rozłożyć się na chłodnych kafelkach i w słodkim letargu oczekiwać wieczorów.