Podobno wyglądam bardzo młodo. Za młodo na męża i stanowczo za młodo na posiadanie potomstwa. Dyskretne i ciekawskie pytania pt. "A ile tak właściwie ma Pani lat?" - padają dosyć często. Odpowiedź: ćwierć wieku, bywa dla niektórych zaskakująca.
Kiedyś mój młody wygląd był dla mnie strasznym piętnem (czas podstawówki/gimnazjum). Wtedy każda dziewczyna marzyła o tym, żeby wyglądać jak Spice Girls lub Britney (tak młodzieży, Brit była kiedyś królową sceny i serc wielu dziewczynek). Części koleżanek udawało się to wyśmienicie co skutkowało ogromnym zainteresowaniem ze strony kolegów: większą ilością popchnięć na korytarzu i uszczypnięć na przerwach. Mnie do tego odległego kanonu gwiazd pop było straszliwie daleko i żadne sposoby, na modne wtedy postarzanie, nie skutkowały.

Obecnie żałuję, że nie mam znowu sześciu lat i szafy pełnej tiulowych spódniczek. Mój młody wygląd nie jest już na tyle rześki, aby całymi dniami bezkarnie biegać w paro-warstwowych tiulówkach. Dlatego skrzętnie wykorzystuję każdą okazję pozwalająca na tę część garderoby. Moja słabość do tiulu wyszła już przy okazji ślubu. Wtedy postawiłam na szarą spódnicę, o długości 3/4. W tym roku jako "matka chrzestna bis" wybrałam białą tiulówkę tuż za kolano. Jakimś cudem moja spódnica nie ucierpiała od obiadu mojego dziecka, ani jej malutkich rączek uczynnie zbierających trawę, kwiaty i ziemię w prezencie dla mamy. Fajnie było, to był dobry dzień, pełen wrażeń i śmiechu.

P.S. Podrzucam genialny sposób na wyczyszczenie zamszu z ziemi i trawy (tak, oczywiście że wlazłam do ogórka zapominając o tym, iż na nogach mam zamszowe szpilki. Dopiero w domu zorientowałam się nad ogromem zniszczeń). Skórka od chleba. Zwykła skórka od chleba czyni cuda z zamszem, poleruje obcas z ziemi i trawy oraz osusza łzy właścicielki obuwia. Serdecznie polecam!

Bywam mistrzynią w odraczaniu, za to zdecydowanie mogłabym dostać medal. I chociaż wiem, że to nie do końca prawda lubię ten stan tłumaczyć upodobaniem do pracy pod presją czasu. Fakty są jednak nieubłagane: nie lubię podejmować decyzji ostatecznych. Tak jak przy obecnym remoncie. Wizja przedpokoju pozostaje jeszcze mocno zamglona. Jeśli wszystkie decyzje odnośnie wykończeniówki podejmę dzisiaj, jutro jedynie do siebie będę mogła mieć pretensje. Dlatego temat czeka, dojrzewa. Najlepsze rozwiązania przychodzą same z czasem, nie lubią być popędzane.

Mój czas ostatnio ucieka mi ekologicznie. Wiem, brzmi to dziwnie, ale to najszczersza prawda. W swoim życiu miałam już parę zegarków, zaczynając od tych z cukierków a kończąc na takich które odziedziczyłam po prababci. Ale po raz pierwszy mam zegarek z drewna. Calutki, nie licząc mechanizmu. Jest absolutnie najlżejszym zegarkiem jaki kiedykolwiek powitałam w moich zbiorach. Po otworzeniu pudełka to właśnie jego piórkowa waga zaskoczyła mnie najbardziej.
Jako człowiek stu i jednej obsesji byłam niesamowicie zachwycona tym jak cicho działa jego mechanizm. Naprawdę trzeba go sobie przytknąć do ucha, aby usłyszeć znamienite cykanie. Dla mnie to zbawienie, ponieważ o ile kocham wszystkie moje zegarki to nie mogę znieść ich cykania w nocy (aby zasnąć muszę mieć dwa razy "ac": absolutną ciszę i absolutną ciemność). Dlatego wszystkie zegarki stacjonują poza sypialnią, szczelnie zamknięte w pudełeczkach.
Najbardziej jednak urzeka mnie w nim piękno drewna i widoczne słoje. Mąż po cichutku mi go zazdrości, na szczęście przy zamówieniu wybrałam opcję dopasowania do nadgarstka i nie może go bezkarnie podkradać (kolejna gorzka prawda jest taka, że z nas dwojga to ja podkradam jego zegarki). Przynajmniej już wiem, że do Świąt mam czas aby uzbierać fundusze na to cacko dla niego.

Koszula, szpilki - Zara | Levis 501 - lumpeks + DIY | Bransoletka - Lilou

Sweter - sh., Selected | Spodnie, kowbojki - Zara

Wymyśliłam sobie, że ostatni post powinien być prawdziwym zwięczeniem, czymś niebanalnym, wisienką na torcie. 

Niestety talentem kulinarnym nie grzeszę, tak więc wisienek nie miałabym nawet na czym układać. A planowanie bliżej nieokreślonego podsumowania tylko odraczało w czasie nasze pożegnanie. 

Korzystając więc z chwili spokoju, zapewnionej wieczornym spacerem Carycy po klatce schodowej, chciałam Wam zwyczajnie i serdecznie podziękować: za wszystkie wspólne posty, komentarze, możliwość pisania dla Was i z Wami. Cieszę się, że i dla Was ważną i integralną częścią wpisu był tytuł. Muszę przyznać, iż miałam na tym punkcie lekką obsesję: bez odpowiedniego tytułu nie wyobrażałam sobie opublikowania posta. Najczęściej w nagłówkach gościla poezja, a zwłaszcza ta śpiewana.

Prowadzenie bloga "modowego" wbrew obiegowym opiniom, nie jest wcale rzeczą głupią, ani pustą. Dla mnie była to fantastyczna przygoda, która z pewnością pomogła mi w zrozumieniu mojego 'stylu'. 

Nigdy jednak nie chciałam, aby blog z zabawy i przyjemności stał się dla mnie obowiązkiem. A trzeba przynać, że prowadzenie takiej formy 'pamiętnika' jest dosyć czaso- i pracochłonne (zwłaszcza kiedy jednostka wykazuje w tym temacie pewne tendencje perfekcjonistyczne).

Nie zamierzam kasować bloga, pozostawiam go do wglądu Waszego, jak i własnego.
Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkamy. Tym razem jednak nie w sieci.

Na sam koniec, obiecany i zapowiadany filmik.

Martyna pięknie ubierała, malowała i czesała. Maciek, zabawił się w człowieka orkiestrę i w pojedynkę nakręcił wszystko. Michał zagrał na gitarze lepiej niż Jose Gonzales, a przecudownych wnętrz użyczyła nam Pani Basia Kaszyńska.

Dzisiaj chciałam się z Wami przywitać przedostatni raz.
Dosyć długo zabierałam się do napisania tego posta. W efekcie czego na zdjęciach widzicie mnie w swetrze, który idealnie sprawdzał się jakiś tydzień temu, a przy obecnej pogodzie mógłby być traktowany jako przedmiot tortur. Dzisiejsze 26 stopni Celsjusza pokonało mnie nawet w mojej dosyć przewiewnej, granatowej sukience. Nigdy nie bądźcie tak naiwni i nie decydujcie się na ciemne kolory, kiedy zamierzacie sporo biegać w słońcu i podróżować komunikacją miejską (która w sezonie letnim najwyraźniej pełni funkcję suchej sauny).
Wracając do meritum wpisu: na oficjalny, ostatni post chciałabym zaprosić Was serdecznie za jakiś tydzień. Co prawda nie oferuję open baru, ale za to będziecie mogli zobaczyć mnie wreszcie w ruchu, a nie tylko na zdjęciu.

Do bluzek z baskinką podchodziłam z pewną rezerwą. Z jednej strony szalenie podobały mi się na innych, z drugiej zaś nie byłam pewna czy sama takową bym nosiłabym. Postanowiłam więc zaopatrzyć się w jedną na próbę i w warunkach naturalnych przeprowadzić 'baskinkowy' eksperyment. Był to krok, jak na mnie, dosyć brawurowy. Zazwyczaj nabywam tylko te rzeczy, których jestem pewna. Dzięki temu minimalizuję kategorię "kupione i nienoszone".Co za tym idzie moją szafą rządzi zgrana paleta kolorystyczna i ubrania typu 'basic'.
Po czasie muszę przyznać, że baskinka idealnie wpisała się w moją garderobę. Świetnie sprawdza się w sytuacjach, gdy za pięć minut muszę wybiec z domu i 'jakoś' wyglądać. Chociażby za tę oszczędność czasu i myślenia warto ją uwielbiać.

Dodatkowo zapraszam Was na letnią wyprzedaż w sklepie jesteś modna. Przecenionych jest ponad tysiąc artykułów, a obniżka potrwa do 01/09/2012.

W takie dni jak ostatnio całe miasto zaczyna parować. Budynki w dziwny sposób wydają się absorbować niemiłosierny żar lejący się z nieba, a wiatr najwyraźniej udał się na zasłużony urlop pozostawiając powietrze w kompletnym bezruchu.
Sądziłam, że uwielbiam upały, temperatury powyżej 27 stopni w cieniu i ławki rozgrzane do granic możliwości. Niestety nasze lokalne ukropy w niczym nie przypominają tych spędzonych we Włoszech, czy Turcji. Podczas gdy tam pełna energii i werwy potrafiłam spacerować w największym słońcu, to w betonowym sercu mojego miasta czuję się jak w wielkim saganie pozostawionym na małym ogniu. Chciałabym tak jak mój kot, móc rozłożyć się na chłodnych kafelkach i w słodkim letargu oczekiwać wieczorów.

Przez ostatni tydzień praca zupełnie wyłączyła mnie z blogowania, ale już do Was wracam i to z nie lada niespodzianką.
Jak już kiedyś wspominałam wraz z Martyną i Maciejem snuliśmy pewien plan, który wreszcie udało się nam zrealizować.
Już wkrótce będziecie mogli zobaczyć wynik naszej współpracy, czyli pierwszy reklamowy filmik Ciuchbudy.
Pomimo wczesnej zbiórki humory dopisywały nam na tyle, że przez niekontrolowane wybuchy śmiechu musieliśmy powtarzać część ujęć. Osobiście nie mogę się już doczekać efektów końcowych. A dzisiaj mam dla Was parę zdjęć z backstage'u.