Dziś drogi Czytelniku uraczę Cię porcją zdjęć z ręki, robionych do lustra.
Nigdy nie ukrywałam tego, że należę do osób ciepłolubnych, a moim ulubionym strojem dnia jest piżama. Poranne wyjścia
i wieczorne powroty przypominają mi ostatnio o potrzebie wyposażenia się w parę ciepłych swetrów na nadchodzącą zimę. Niedawno nawet udało mi się kupić jeden, niezwykle uroczy sweter. I chociaż nie mogę go zaliczyć do kategorii ubrań zimowych, zupełnie zauroczył mnie swoim "szydełkowym" przodem.
Robiąc dzisiejsze zdjęcia ścigaliśmy się z zachodem słońca. Ostatnio zdarza mi się dosyć często za czymś gonić, w nierównej walce z czasem wspomagam się przestawianiem wskazówek w tył. Tak na wszelki wypadek, żeby nigdzie się nie spóźnić.
Musze się wam przyznać, że jestem jedną z tych osób, które wolą mieć sporo na głowie. Nic nie robienie męczy znacznie bardziej.
Nie ma na tym świecie rzeczy bardziej przebiegłej, niż czas.
Caryca z małego koteczka, nie wiedzieć kiedy, zmieniła się w czarnego pasi-brzucha zajmującego pół łóżka w nocy. Studia mijają zdecydowanie zbyt szybko. Jak to powiedziała Nat: dopiero co je zaczynałyśmy, a już jesteśmy w połowie. Z lata w mgnieniu oka zrobiła sie jesień, a moje włókna kolagenowe są w coraz to gorszej kondycji.
Nie ma na tym świecie rzeczy bardziej przebiegłej, niż czas.
W zdjęcia z wilczą koszulką bawiliśmy się już jakiś czas temu. "Bawiliśmy się" to słowa bardzo dobrze określające te zdjęcia, bo jak wilk to tylko w lesie. Naszym "lasem" został ogródek działkowy, tylko on dysponował gniazdkami niezbędnymi do podłączenia lamp;)
Przychodzi taki moment, w którym w głowie dźwięczy tylko słodka cisza. Taki moment nazywa się po prostu, zmęczeniem. Jednym słowem pierwszy dzień w pracy bardzo pozytywny i intensywny. A przygotowania do egzaminu w toku.
Wydarzenia ostatnich dni potoczyły się zgodnie z prastarą zasadą: nie szukaj, a znajdziesz.
Rzeczywistość lubi nam często "grać na nosie" i kiedy czegoś najbardziej potrzebujemy to właśnie wtedy nie możemy tego dostać, znaleźć (zaczynając od spraw zupełnie błahych jak skarpetka do pary, a kończąc na tych zupełnie poważnych). A kiedy już całkowicie spokojni i pogodzeni zapominamy, los się do nas uśmiecha. I tak pod koniec lata znalazłam wreszcie moją idealną białą sukienkę, której to poszukiwania trwały od blisko maja. A co ważniejsze moje poszukiwania pracy zakończyły się pomyślnie:)
