Podobno wyglądam bardzo młodo. Za młodo na męża i stanowczo za młodo na posiadanie potomstwa. Dyskretne i ciekawskie pytania pt. "A ile tak właściwie ma Pani lat?" - padają dosyć często. Odpowiedź: ćwierć wieku, bywa dla niektórych zaskakująca.
Kiedyś mój młody wygląd był dla mnie strasznym piętnem (czas podstawówki/gimnazjum). Wtedy każda dziewczyna marzyła o tym, żeby wyglądać jak Spice Girls lub Britney (tak młodzieży, Brit była kiedyś królową sceny i serc wielu dziewczynek). Części koleżanek udawało się to wyśmienicie co skutkowało ogromnym zainteresowaniem ze strony kolegów: większą ilością popchnięć na korytarzu i uszczypnięć na przerwach. Mnie do tego odległego kanonu gwiazd pop było straszliwie daleko i żadne sposoby, na modne wtedy postarzanie, nie skutkowały.

Obecnie żałuję, że nie mam znowu sześciu lat i szafy pełnej tiulowych spódniczek. Mój młody wygląd nie jest już na tyle rześki, aby całymi dniami bezkarnie biegać w paro-warstwowych tiulówkach. Dlatego skrzętnie wykorzystuję każdą okazję pozwalająca na tę część garderoby. Moja słabość do tiulu wyszła już przy okazji ślubu. Wtedy postawiłam na szarą spódnicę, o długości 3/4. W tym roku jako "matka chrzestna bis" wybrałam białą tiulówkę tuż za kolano. Jakimś cudem moja spódnica nie ucierpiała od obiadu mojego dziecka, ani jej malutkich rączek uczynnie zbierających trawę, kwiaty i ziemię w prezencie dla mamy. Fajnie było, to był dobry dzień, pełen wrażeń i śmiechu.

P.S. Podrzucam genialny sposób na wyczyszczenie zamszu z ziemi i trawy (tak, oczywiście że wlazłam do ogórka zapominając o tym, iż na nogach mam zamszowe szpilki. Dopiero w domu zorientowałam się nad ogromem zniszczeń). Skórka od chleba. Zwykła skórka od chleba czyni cuda z zamszem, poleruje obcas z ziemi i trawy oraz osusza łzy właścicielki obuwia. Serdecznie polecam!

Bywam mistrzynią w odraczaniu, za to zdecydowanie mogłabym dostać medal. I chociaż wiem, że to nie do końca prawda lubię ten stan tłumaczyć upodobaniem do pracy pod presją czasu. Fakty są jednak nieubłagane: nie lubię podejmować decyzji ostatecznych. Tak jak przy obecnym remoncie. Wizja przedpokoju pozostaje jeszcze mocno zamglona. Jeśli wszystkie decyzje odnośnie wykończeniówki podejmę dzisiaj, jutro jedynie do siebie będę mogła mieć pretensje. Dlatego temat czeka, dojrzewa. Najlepsze rozwiązania przychodzą same z czasem, nie lubią być popędzane.

Mój czas ostatnio ucieka mi ekologicznie. Wiem, brzmi to dziwnie, ale to najszczersza prawda. W swoim życiu miałam już parę zegarków, zaczynając od tych z cukierków a kończąc na takich które odziedziczyłam po prababci. Ale po raz pierwszy mam zegarek z drewna. Calutki, nie licząc mechanizmu. Jest absolutnie najlżejszym zegarkiem jaki kiedykolwiek powitałam w moich zbiorach. Po otworzeniu pudełka to właśnie jego piórkowa waga zaskoczyła mnie najbardziej.
Jako człowiek stu i jednej obsesji byłam niesamowicie zachwycona tym jak cicho działa jego mechanizm. Naprawdę trzeba go sobie przytknąć do ucha, aby usłyszeć znamienite cykanie. Dla mnie to zbawienie, ponieważ o ile kocham wszystkie moje zegarki to nie mogę znieść ich cykania w nocy (aby zasnąć muszę mieć dwa razy "ac": absolutną ciszę i absolutną ciemność). Dlatego wszystkie zegarki stacjonują poza sypialnią, szczelnie zamknięte w pudełeczkach.
Najbardziej jednak urzeka mnie w nim piękno drewna i widoczne słoje. Mąż po cichutku mi go zazdrości, na szczęście przy zamówieniu wybrałam opcję dopasowania do nadgarstka i nie może go bezkarnie podkradać (kolejna gorzka prawda jest taka, że z nas dwojga to ja podkradam jego zegarki). Przynajmniej już wiem, że do Świąt mam czas aby uzbierać fundusze na to cacko dla niego.

Koszula, szpilki - Zara | Levis 501 - lumpeks + DIY | Bransoletka - Lilou

Sweter - sh., Selected | Spodnie, kowbojki - Zara